เหตุเกิดขึ้นในรถไฟขบวนหนึ่ง
ขณะที่ป๊อกเดินหาที่นั่งของตัวเองอยู่นั้น
ก็เห็นว่าที่นั่งของเค้าอยู่ติดกับผู้หญิงวัยกลางคน
แต่งตัวดีคนหนึ่ง แต่ทว่าที่นั่งไม่ได้ว่างเสียแล้ว
เพราะมีหมาน้อย (ในกรงเล็ก ๆ ใหญ่กว่าตัวนิดหน่อย)
หลับอยู่บนเบาะที่นั่ง
"เอ้อ ขอโทษนะครับ ที่นั่งผมตรงนี้ครับ" ป๊อกกล่าวกับหญิงคนนั้น
"ต๊ายเธอ" เธอขึ้นเสียงใส่ "ไม่เห็นหรือไงยะ ว่าลูกชั้นกำลังหลับปุ๋ยอยู่เนี่ย"
ป๊อกตะลึงไปพักนึง ไม่รู้จะทำยังไง
ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงด้วย ก็เลยกะว่าจะเดินไปสักรอบนึง
เผื่อเจ้าหมามันจะตื่นแล้ว เธอจะได้ไม่อ้างแบบเดิมอีก
ป๊อกเดินวนไปมา (ระหว่างห้องน้ำกับตู้เสบียง)
จนเหนื่อย ในที่สุดรถไฟก็มาหยุดที่สถานีอีกหนึ่ง
แล้วเจ้าหมาน้อยก็ตื่นพอดี ป๊อกจึงเดินไปหาหญิงคนนั้นอีกที
"คุณป้าครับ ผมนั่งได้หรือยังครับ ผมเหนื่อย แล้วก็
เมื่อยมากแล้วครับ" ป๊อกบอกอย่างสุภาพ
"ไร้มารยาท" หญิงคนนั้นกรีดร้อง "เธอว่าอะไรนะ
เรียกชั้นว่าป้าเหรอ" เธอหลับตาเหมือนจะคิดคำด่า
ในที่สุดเธอก็บอกว่า "เธอเนี่ยตัวเหม็น เหงื่อเยอะ
ไร้มารยาท หยิ่ง จองหอง เสียจริง พ่อแม่ไม่
สั่งสอนเธอบ้างเลยหรือไงยะ"
ป๊อกทนไม่ไหวอีกแล้ว แต่ก็ไม่ว่าอะไร ป๊อกค่อย ๆ
ก้มตัวไปหยิบกรงนั้นขึ้นมาจากที่นั่งของเขา
มองหน้าหมาน้อยแล้วก็บอกว่า "ขอโทษนะ"
แล้วป๊อกก็โยนมันออกไปนอกหน้าต่างรถไฟทันที
ป๊อกนั่งลงตรงที่นั่งของเขา แล้ว
ไม่มองหน้าหญิงคนนั้นอีกเลย ปล่อยให้เธอกรีดร้อง
และสั่งให้ผู้โดยสารคนอื่นที่อยู่ใกล้ ๆ
กันช่วยเธอจัดการอะไรสักอย่างหนึ่งกับป๊อก
ทันใดนั้นก็มีชายสูงอายุคนหนึ่ง ลุกขึ้นชี้หน้าป๊อก
แล้วบอกว่า "แกนะแก แกทำอย่างนั้นได้ยังไง
ไอ้คนไม่รู้จักคิด ทำอะไรทำไมถึงไม่คิด
ถึงผลที่ตามมาบ้าง ทำอะไรก็ผิดไปหมด"
ชายชราชี้ไปที่หญิงคนนั้นแล้วพูดต่อว่า
"ทำไมแกถึงไม่โยนอีนังนี่ลงไปจากรถไฟแทนเจ้าหมาตัวนั้นเล่า"
